เมื่อ รุ่นพี่ เขา…เอาชฎามาสวมเล่น

เรื่องราวที่ THE STORY GHOST จะเล่าในบทความนี้ เป็นเรื่องราวของ รุ่นพี่ ที่ได้นำชฎามาสวมเล่น และได้เกิดเรื่องราวชวนหลอนเกิดขึ้น ซึ่งเจ้าของเรื่องได้นำมาบอกเล่าต่อ เรื่องในส่วนนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วเช่นกันค่ะ มาแบ่งปันประสบการ์ณขนหัวลุกของตัวเราเองอีกเช่นเคยค่ะ ห่างหายไปตั้งปีกว่า ๆ เพราะเข้ามหาลัยแล้ว เลยไม่ค่อยจะมีเวลาส่วนมากจะทำได้แค่ตามอ่านกระทู้คนอื่น ๆ ขอบอกว่า ตรงนี้อีกครั้งว่า เรื่องนี้แล้วแต่ความเชื่อส่วนบุคคล เพราะบางสิ่งบางอย่างเราก็ไม่ควรไปล้อเล่นกับมัน…

เมื่อ รุ่นพี่ เอาชฎามาสวมเล่น..

ย้อนไปเมื่อตอนนั้นเราอยู่ป.3 เป็นช่วงที่ค่อนข้างทำใจได้กับเรื่องซิกเซ้นส์ของตัวเอง แต่ก็จะมีแอบกลัว ๆ บ้างเวลาที่เห็นแวบ ๆ เราขอแทนตัวเองว่า “ฟ้า” รุ่นพี่นามสมมุติว่า “พี่แก้ว” และเพื่อนของเราว่า “ไอ้กล้า”
พี่แก้วจะเป็นคนร่าเริง ชอบพูดจาตลก ๆ เป็นเด็กผู้หญิงที่แก่นนิด ๆ และไม่ค่อยจะกลัวเรื่องผีเท่าไร เป็นคนไม่ค่อยเชื่อเหมือนกับไอ้กล้า แต่กล้าจะเป็นคนไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ลบหลู่ เวลาที่มีคนชวนพี่แก้วเล่นผีถ้วยแก้วผีเหรียญ พี่แก้วก็จะเล่นหมด แล้วชอบพูดท้าพูดให้ผีออกมา
มีอยู่วันนึงในช่วงเวลาพักกลางวันของโรงเรียน เราทานข้าวกลางวันเสร็จที่โรงอาหาร จึงกลับมานั่งเล่นที่ห้องเรียนกับเพื่อนบางส่วน แล้วจู่ ๆ ก็มีไอ้กล้ามันเดินเข้ามาหาเราแล้วพูดว่า
“เฮ้ย ไอ้ฟ้า มีเซ้นส์ใช่ป่ะ ช่วยกูหน่อยดิ้” หลังจากที่ไอ้กล้าพูดจบเราก็เราถามมันว่า
“มีเรื่องอะไรอะไรอ่ะ? “
ไอ้กล้ามันก็เลยพาเราไปหาพี่สาวของมันซึ่งคือ แก้ว เรียนอยู่ ป.6 พาไปที่ตึกเรียนของเด็กโต ในโรงเรียนของเรียนจะมีถึงแค่ประถม 6 แยกเป็น ตึกอนุบาลอยู่ด้านหน้าโรงเรียน และตรงกลางตึกของเด็กประถม1 – 3 ส่วนตึกหลัง คือ ตึกของเด็กประถม 4 – 6 และเป็นตึกที่มีห้องคหกรรมและห้องดนตรี ห้องเรียนจริยธรรมไว้สวดมนต์ และจะมีพระเข้ามาสอน ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจว่า เรียกวิชานี้ว่าอะไร 555555 เข้าเรื่องต่อ
หลังจากที่ไอ้กล้าพาเรามาหาพี่แก้ว พี่สาวของมัน มันก็เลยบอกว่า พี่มันไม่ยอมเล่าอะไร แต่อยากพูดกับเราที่มีเซ้นส์ เราก็เลยถามพี่แก้วว่า
“เรียกเรามา อยากจะคุยอะไรกับเราหรอ”  
พี่แก้วที่มีสภาพหวาดระแวงบางอย่าง เขาหันซ้ายหันขวานิดหน่อย แล้วดึงแขนเราให้นั่งลงตรงโต๊ะเรียนข้าง ๆ และเขาก็เริ่มเปิดปากเล่าแบบกลัว ๆ ว่า เมื่อเดือนก่อนเขามีเรียนวิชานาฏศิลป์ และวันนั้นมีสอนท่ารำไทย ในระหว่างที่ครูประจำวิชาออกไปเข้าห้องน้ำ พี่แก้วเขาเหลือบไปเห็น โต๊ะที่วางพวกหัวโขน และชฎาอยู่ เขาเห็นว่า ชฎาที่วางบนโต๊ะนั้นสวยดีอยากจะลองสวมลองเล่นเป็นนางรำ พี่แก้วจึงเดินไปหยิบชฎามาสวมบนหัว แล้วก็เริ่มรำไปมาแบบเล่น ๆ ตลก ๆ ให้เพื่อน ๆ ดู แล้วก็นอนลงในท่ารำเอาหัวไถพื้น ในขณะที่หัวมีชฎาสวมไว้ ไถ ๆ บริเวณกลางห้อง และเพื่อนก็ทักว่า ให้ถอดไปเก็บเถอะก่อนที่ครูจะกลับมาเห็น พี่แก้วจึงถอดแล้วเอาไปวางไว้ลวก ๆ ที่เดิม พอเลิกเรียนก็แยกย้ายกันกลับบ้านตามปกติ ในคืนแรกพี่แก้วไม่เจออะไร แต่วันถัดมาในระหว่างที่พี่แก้วมาโรงเรียน ต้องเดินผ่านห้องนาฎศิลป์ เพราะเป็นทางที่ใกล้กับห้องเรียน ประตูห้องนาฎศิลป์เป็นประตูกระจก ในขณะที่ก้าวเดินผ่านห้องนาฎศิลป์ จู่ ๆ ก็มีเสียงดัง
ปึง!!

นางรำ รุ่นพี่


เสียงเหมือนกับมีคนเอามือกระแทกกับประตูห้องนาฎศิลป์ พี่แก้วสะดุ้งตกใจมาก จึงหันไปมองแต่ว่าในห้องนั้นกลับไม่มีใครมาทุบ หรือกระแทกที่ประตูกระจกเลยแม้แต่ของแข็งก็ไม่มีปาเข้ามา พี่แก้วคิดว่า ตัวเองคงจะหูฝาดไปเลยเดินเข้าห้องเรียนพอเดินเข้ามาวางกระเป๋านั่งที่โต๊ะปกติ จนกระทั่งหมดวัน ในวันนั้นแม่ของพี่แก้วมาจอดรถรอรับพี่แก้ว และไอ้กล้า พี่แก้วมาถึงคนสุดท้ายพอขึ้นรถมา แม่พี่แก้วก็ทักว่า
“แก้ว แก้วพาใครมาน่ะลูก?” พี่แก้วงง ๆ เลยถามแม่ว่า
“ใครไหน? หนูวิ่งมาคนเดียวนะแม่”
“ก็ผู้หญิงใส่ชุดนางรำไงลูก เมื่อกี้เขาเดินมากับหนูจนหนูขึ้นรถเมื่อกี้ “
พี่แก้วรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ เลยหันไปมองด้านหลังรถแต่ว่า ก็ไม่มีใครที่สวมชุดนางรำสักนิด พี่แก้วเลยคิดว่าแม่คงตาฝาดไปเอง แล้วหลังจากวันนั้นทุกครั้งที่พี่แก้วเดินผ่านห้องนาฎศิลป์หรือมีคาบเรียนวิชานี้ก็มักจะรู้สึกว่า เหมือนถูกใครจ้องมองตลอดเวลาเป็นความรู้สึกที่อึดอัดและกดดัน จนมาวันนึงที่พี่แก้วกลับขึ้นห้องหลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จ เห็นเพื่อนรุมที่โต๊ะพี่แก้ว เลยเดินมาที่โต๊ะตัวเองแล้วก็มีรอยขูดที่โต๊ะว่า
‘มาขอขมากูเดี๋ยวนี้’ เนื่องจากโต๊ะเรียนสมัยนั้น จะเป็นโต๊ะไม้ พี่แก้วรู้สึกตกใจก็เลยถามเพื่อนว่า มีใครมาแกล้งรึป่าว เพื่อน ๆ ก็ต่างบอกว่าไม่ได้แกล้ง และตัวพี่แก้วเองก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องที่เอาชฎาไปเล่นในวันนั้น ก็เลยไม่ใส่ใจ และยังใช้โต๊ะตัวนั้นอยู่เหมือนเดิม และก็มาถึงจุดที่พี่แก้วนึกได้เรื่องที่เล่นชฏา คือ ในคืนวันเสาร์พี่แก้วกำลังนอนอยู่ในห้อง โดยเป็นเตียงสองชั้นพี่แก้วนอนเตียงล่าง ไอ้กล้านอนเตียงบน วันนั้นไอ้กล้ายังไม่เข้ามานอนยังนั่งดูทีวิกับแม่ จู่ ๆ พี่แก้วก็ได้ยินเสียงดนตรีไทยเล่นคล้อยผ่านหูขึ้นมาเบา ๆ และบวกกับได้ยินเสียงคนย่ำเท้าไปมาในห้อง รู้สึกรำคาญนิดหน่อยเลยลืมตามาดูปรากฏว่า เป็นผู้หญิงสวมชุดไทยมีชฎาสวมหัวอยู่ และเป็นชฎาอันเดียวกับที่พี่แก้วเคยเอาไปเล่น ผู้หญิงคนนั้นรำอยู่ไม่ห่างจากเตียงพี่แก้วมากนัก แต่จะรำหันหลังให้ตลอด พอพี่แก้วกระพริบตาเพื่อดูให้ชัด ๆ อีกทีก็หายไปซะแล้ว พี่แก้วจึงลุกขึ้นนั่งมองหารอบ ๆ ห้องแต่ก็ไม่มีอะไร แล้วก็มีมือเอื้อมลงมาจากเตียงด้านบนลงมาจับขอบเป็นมือสีขาวซีด ๆ ที่นิ้วสวมเล็บฟ้อนรำไว้
“จะไม่ขอขมากูดี ๆ ใช่ไหม!!!” จู่ใบหน้าของผู้หญิงที่สวมชฎาคนนั้นห้อยหัวโผล่ลงมาจากเตียงด้านบนห่างจากหน้าของพี่แก้วไม่กี่เซน แววตาอาฆาตอย่างรุนแรง น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตะคอกลั่น ทำให้พี่แก้วรู้สึกกลัวมาก จึงแหกปากร้องกรี๊ด ๆ ถอยตัวไปขดด้านในสุดของเตียงชิดผนัง จนแม่ และไอ้กล้าวิ่งเปิดประตูเข้ามาหาพี่แก้ว พี่แก้วก็ร้องไห้แหกปากไม่หยุด รู้สึกขวัญเสียมาก จนแม่ต้องมาปลอบ พี่แก้วเลยขอไปนอนกับแม่ พอมาตอนเช้าไอ้กล้าก็เลยถามพี่แก้วว่า เมื่อคืนเป็นอะไร ทีแรกพี่แก้วไม่ยอมเล่าจนไอ้กล้าถามว่า
“โดนผีหลอกอ่อ่” พี่แก้วชะงักไปสักครู่ แล้วยอมเปิดปากเล่าให้ไอ้กล้าฟังว่า ไปเอาชฎาในห้องนาฎศิลป์มาสวมเล่น และเห็นผู้หญิงสวมชุดนางรำมาหาเมื่อคืน ไม่รู้จะไปขอขมายังไงดี ไม่กล้าด้วยรู้สึกกลัว ไอ้กล้ามันก็เลยนึกถึงเราขึ้นมา [เพราะเคยไปผจญโชคด้วยกันมาแล้วครั้งนึง เป็นเรื่องที่เคยไปท้าผี ถ้ามีโอกาสจะเอามาเล่าให้ฟังนะคะ ตอนเด็กจะต้องมีช่วงที่ชอบไปลองท้าผี เจอมั้ง ไม่เจอมั้ง แต่ส่วนใหญ่พาเราไป จะเจอดีแทบทุกครั้ง 55555555555555]

นางรำ


ไอ้กล้ามันก็เลยบอกพี่แก้วว่า จะลองถามเพื่อนคนนึงให้ดู (เรานั้นแหละ 555) ค่อนข้างมีเซ้นส์ อาจจะช่วยได้ หลังจากที่พี่แก้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟัง เราก็คิดขึ้นมาหน่อย ๆ ว่ามันคงไม่ง่าย และเราก็เป็นแค่เด็ก ป.3 คงทำอะไรไม่ได้มาก เราก็เลยถามพี่แก้วว่า ลองเล่าให้แม่ฟังยัง เขาอาจจะช่วยได้นะ เรื่องแบบนี้ให้ผู้ใหญ่ช่วยจะดีกว่า เพราะพวกหัวโขนพวกชฎามันเป็นของมีครู เอาไปเล่นแบบนั้นมันเป็นการลบหลู่ แล้วที่พี่แก้วทำนี้ลบหลู่มาก ๆ พี่แก้วก็ส่ายหน้าลูกเดียวเลยว่า จะไม่บอกแม่ กลัวแม่โกธร กลัวแม่จะไม่เชื่อ เราก็เลยถามว่า
“แล้วจะให้หนุช่วยอะไรล่ะ” พี่แก้วเลยบอกว่า
“ฟ้าช่วยไปคุยให้พี่หน่อยว่าขอขมาเนี่ยต้องขอยังไง ต้องทำอะไรบ้าง”
เราก็เลยแบบโอเค ๆ แค่คุยสินะไม่ได้ไปทำอะไรเรื่องขอขมาเขาต้องทำเอง ก็เลยไปที่ห้องนาฎศิลป์กันไปกับไอ้กล้า พี่แก้ว และเรา สามคน พอไปถึงเราก็เข้าไปนั่งคุกเข่าตรงโต๊ะที่วางพวกหัวโขน เลยเอ่ยปากถามไปตรง ๆ ว่า
“หากให้ขอขมาแล้ว ให้พี่แก้วทำอะไรตอนนี้พี่เขากลัว”
จากนั้นเราก็รู้สึกว่า มีคนมากระซิบที่ข้างหูว่า
‘ให้มันรำให้กู….’
เราก็เลยหันไปบอกพี่แก้วว่า เขาอยากให้พี่รำขอขมา พี่แก้วก็ส่ายหน้า แบบไม่เอาไม่รำกลัว ให้เรารำแทนให้หน่อย เราก็แบบเฮ้ย เราไม่ใช่คนทำนะจะให้เรามารำแทนได้ไง พี่แก้วก็ขอร้องเราอยู่นานว่า ช่วยรำให้ที พี่ไม่กล้าพี่อายคนอื่น เราก็แบบโอเค ๆ ก็เลยลุกขึ้นยอมรำให้ แต่ว่าไม่ได้รำเป็นอะไรหรอกนะได้แค่ตั้งมือยกแขนขึ้นรำไปมา แต่ว่ามันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น จู่ ๆ เราก็รู้สึกว่า มีมือมาจับที่มือเรา จับดัดมือดัดแขนดัดขาเราเลย ซึ่งค่อนข้างรู้สึกเจ็บ ๆ แล้วก็พูดใส่หูเราดัง ๆ ว่า
‘กูไม่เอารำ กูจะเอามันรำ!! ‘ แล้วเราก็หยุดรำไป เพราะคิดว่าไม่ไหวนี่มันเกินกว่าตัวเราด้วยซ้ำ เราเลยบอกพี่แก้วว่า
“เขาไม่ยอม เขาจะให้พี่รำ เพราะพี่เป็นคนกระทำไม่ใช่หนู”
พี่แก้วก็ไม่ลูกเดียว ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่รำ แล้ววันนั้นภารกิจขอขมาก็ล่ม เพราะพี่แก้วไม่ยอมรำ และไอ้กล้าก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะพี่สาวมันไม่เอาลูกเดียว หลังจากนั้น หนึ่งอาทิตย์ถัดมา จู่ ๆ กลางดึก ไอ้กล้าก็โทรมาหาเราว่า พี่แก้วหายออกจากบ้านไป ไอ้เราก็ตกใจ พี่เขาจะหายไปได้ไง ไอ้กล้ามันก็บอกไม่รู้ จู่ ๆ ก็หายไปเลย ประตูบ้านเปิดทิ้งไว้ ในสมัยนั้น เราใช้มือถือรุ่นโนเกีย 6600 (มันจะมีเกมตบยุง ซึ่งเราชอบมาก เหมือนเป็นกล้องถ่ายแล้ว จะมีตัวการ์ตูนยุงบินผ่านไปมาให้เราตบมัน 555555) หลังจากไอ้กล้าวางสาย เราก็รู้สึกกังวลนิดหน่อย แต่ว่ามันไม่ใช่เรื่องของเราหวังว่าจะตามหาเจอเร็ว ๆ ช่วงเวลา 6 โมงเช้า ก็มีลุงยามคนนึงเดินมาที่ตึกประถมเด็กโต มาเพื่อไขกุญแจเปิดตึก ลุงยามเดินผ่านห้องนาฏศิลป์ เพื่อที่จะไปเปิดประตูอีกฝั่ง ตอนที่เดินผ่านแกก็รู้สึกถึงไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ แล้วแกก็เลยหันมองเข้าไปในห้องนาฏศิลป์
“เฮ้ย!!”
แกเห็นเด็กคนหนึ่งสวมชฏาอยู่บนหัว แล้วนอนหงายอยู่ในท่าสะพานโค้ง หัวยันกับพื้นไว้ แขนขาหักบิดงอ กระดูกเข่าแทงออกมาจากผิวหนัง ข้อมือถูกบิดนิ้วหักเบี้ยวไปผิดทิศผิดทาง เลือดไหลนองเต็มพื้นห้อง สองแขนยกขึ้นศอกยันพื้นสองมือประกบกันเหมือนพนมมือ หน้าหันไปทางโต๊ะหัวโขน ตาเหลือก ปากขยับพึมพำว่า
“ขอโทษค่ะ หนูขอโทษ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว… “
ลุงยามเห็นจึงโทรเรียกรถพยาบาลมา พอแม่พี่แก้วทราบข่าวก็เลยรีบไปโรงพยาบาล พี่แก้วยังอยู่ในอาการช็อคก็เลยไม่สามารถเล่าอะไรได้ ส่วนเราก็มารู้จากไอ้กล้าอีกที เรื่องที่เจอพี่แก้วในห้องนาฎศิลป์ เขาคงเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกที่พี่แก้วไม่ยอมมาขอขมาดี ๆ สักที หลังจากเหตุการณ์นั้น พี่แก้วก็ไม่มาโรงเรียนหลายเดือน เพราะแขนขานิ้วหักหมดต้องใช้เวลารักษา
เรื่องก็มีเท่านี้ล่ะค่ะ สิ่งของบางอย่าง ถ้าเกิดมันมีครูก็ไม่ควรเอามาเล่น เพราะว่าของเหล่านั้น อาจจะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สิ่งลึกลับอาศัยอยู่ก็ได้ ให้เรื่องของเป็นอีกหนึ่งกรณีไว้เป็นเครื่องเตือนใจนะคะ

เราไม่ควรที่จะไปยุ่งกับของ ๆ คนอื่น ก่อนที่จะได้รับอนุญาตนะคะ ไม่เช่นนั้น คุณอาจจะเจอเรื่องราวแบบนี้ก็ได้ หากคุณรู้สึกว่างจนเกินไป เราแนะนำให้มา เล่นสล็อตให้รวย ปั่นสล็อตแตกง่าย ด้วยต้นไม้มงคล กันนะคะ เสริมโชครับความรวยจากสล็อต แบบปัง ๆ ด้วยต้นไม้มงคล

ส่วนใครที่ยังไม่เคยเล่นสล็อต ซุปเปอร์สล็อตก็มีบริการให้คุณได้ ทดลองเล่นสล็อต xo มาทดลองเล่นสล็อตจากค่ายสล็อต xo หนึ่งในค่ายเกมส์สล็อตออนไลน์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เพื่อฝึกฝีมือปั่นสล็อตให้โบนัสแตกด้วยกันนะคะ